„Knowledge is and will be produced in order to be sold, it is and will be consumed in order to be valorized in a new production: in both cases, the goal is exchange. Knowledge ceases to be an end in itself, it loses its ‘use-value’.“ — Jean-François Lyotard, “The Postmodern Condition: A Report on Knowledge” (1984, English translation).

Уште во 1979 година Жан-Франсоа Лиотар го најави преломот што денес го живееме. Во „Постмодерната состојба“ тој забележа дека знаењето сè повеќе се произведува за да биде продадено, а се користи за да биде вложено во нова продукција — со други зборови, дека престанува да биде цел сама за себе и ја губи својата „употребна вредност“, претворајќи се во чиста стока за размена. Лиотар притоа го имаше предвид кодифицираното, преносливо знаење: она што може да се запише, да се пренесе и да се вгради во информациските системи.

Овој текст тргнува оттаму каде што Лиотар застана. Она што тој го воочи на рамниште на знаењето, вештачката интелигенција сега го доведува до крај на рамниште на самото мислење. Во стока не се претвора само готовиот, запишан производ на умот, туку и живата мисловна способност што го создава тој производ — обработката, синтезата и, на крајот, расудувањето. Ако кај Лиотар знаењето ја губеше употребната вредност преобразувајќи се во разменска, тука истата судбина ја снаоѓа самата когниција: мислењето се разложува на единици што можат да се мерат, да се копираат и да се продаваат на парче. Цитатот на почетокот, така, не е само мото, туку и почетна точка на аргументот што следува.

Воведна теза

За вештачката интелигенција најчесто се зборува како за уште еден чекор во автоматизацијата — машината презема задачи, некои работни места исчезнуваат, други се преобликуваат. Овој текст предлага поинакво гледиште. Вештачката интелигенција не е само нов чекор во механизацијата; таа е првата технологија која го претвора самото мислење во стока — нешто што може да се кодифицира, да се разложи на дискретни единици и да се продаде на парче. Со тоа се менува кој вид човечка способност останува вреден, кој станува евтин и кој останува редок токму затоа што не може да се замени.

Тезата може да се изрази накратко. Вештачката интелигенција не ја уништува вредноста на човечкото мислење; таа ја префрла во еден тесен простор — во просторот на самостојното расудување — а истовремено ги поткопува условите под кои тоа расудување може да се развива и да се одржува. Аргументот што следува ја реконструира и разјаснува линијата изложена кај Mahroum (2026).

Когницијата како ограничен и затоа вреден ресурс

Аргументот тргнува од една базична граница на човечкиот ум. Џорџ Милер (Miller, 1956) покажа дека работната меморија истовремено може да задржи само мал број единици информации — наодот познат како „магичната бројка седум“. Истата интуиција Херберт Сајмон ја вгради во својата теорија за ограничената рационалност: бидејќи самата мисловна способност е оскуден ресурс, луѓето не го бараат најдоброто можно решение, туку се задоволуваат со она што е доволно добро во рамките на нивните когнитивни можности (Simon, 1955). Подоцна Сајмон ја формулира и импликацијата за информациското општество — богатството на информации создава сиромаштија на внимание (Simon, 1971).

Импликацијата не е психолошка, туку економска. Ако човечкиот капацитет за обработка е по природа ограничен и редок, тогаш тој станува ресурс за кој се плаќа. Мислењето отсекогаш било потенцијална стока — но без технологија која можела да го одвои од конкретниот човек, тоа никогаш не можело да стане стока во полна смисла.

Границата што ја поставуваше когнитивниот капитализам

Кога знаењето стана главен извор на вредност во економијата, теоретичарите на когнитивниот капитализам, пред сè Карло Верчелоне (Vercellone, 2007), на оваа поставка ѝ додадоа една важна ограда. Потпирајќи се на Марксовиот поим за „општиот интелект“ (Marx, 1973), тие тврдеа дека капиталот може да присвои многу нешта, но не и најпродуктивниот дел од мислењето — премолченото знаење, расудувањето стекнато преку искуство и чувството за контекст. Овие облици на знаење се неоделиви од личноста што ги носи. За разлика од машината, ваквото знаење не може целосно да се одвои од работникот, да се запише во процедура и да се пренесе по волја. Мисловната работа беше единствениот производен влог што не подлежи на потполна комодификација, токму поради своето вкоренување во конкретниот човек.

Вештачката интелигенција ја побива токму оваа ограда. Премолченото разбирање акумулирано во поединците и во институциите — она што се сметаше за неоделиво од нив — сега може да се изведе од нивните практики, да се копира и да се распредели во голем обем. Така се отвора пазар за нешто за кое Верчелоне беше уверен дека не може да стане стока — самата човечка мисловна способност.

Расчленувањето на когницијата

Претходната теорија ја третираше когницијата како единствена, неделива целина, поради што прашањето за нејзината комодификација беше поставено бинарно — може или не може да се присвои. Аналитичкиот придонес на интерпретацијата што ја следиме е токму во отфрлањето на таа претпоставка. Когницијата не е „една работа“ и не може да се мери на едно единствено ниво.

Корисна оптика овде нуди моделот на работна меморија на Бадли (Baddeley & Hitch, 1974; Baddeley, 2000). Во својата оригинална форма моделот разликува централен извршител и неколку потсистеми кои се грижат за вербалните и за визуелно-просторните содржини, на кои подоцна е додаден и епизоден бафер што ги поврзува информациите од различните извори. За потребите на овој аргумент доволно е да се задржи функционалното јадро во три различни функции — способноста да се задржи и обработи вербалната информација; способноста за синтеза, односно за спојување податоци од повеќе извори во една кохерентна целина; и над нив, она што Бадли го нарекува „централен извршител“, односно функцијата што поставува цели, распределува внимание, се справува со нови ситуации и одредува што е важно.

Оваа поделба има непосредни економски импликации, зашто трите функции не се заменливи меѓу себе и не подлежат на комодификација на ист начин. Вештачката интелигенција веќе ги репродуцира првите две — обработката и синтезата — брзо, во голем обем и за дел од трошокот што денес го имаат институциите за работата на аналитичарите, советниците и стратешките тимови. Она што таа сè уште не може да го реплицира е способноста да дефинираат приоритети, да се расудува во ситуации на неизвесност и да оцени што заслужува внимание.

Повлекувањето на вредноста нагоре

Според ваквото гледиште за когницијата, произлегува една последица што претходната теорија не можеше да ја види. Способностите кои порано даваа предност на пазарот на трудот (читањето, обработката и синтезата на информации) повеќе не функционираат како компаративна предност, бидејќи стануваат универзално достапни. Вреден останува единствено оној слој од мислењето што машината сè уште не може да го репродуцира — самостојното расудување, способноста да се постави сосема ново, оригинално прашање и умеењето да се дејствува во ситуации за кои не постои готов преседан од минатото.

Оваа динамика ја преобликува и социјалната слика на пазарот на знаење. На долното ниво — кај општите и лесно повторливи функции — пристапот се демократизира, така што истражувач во Најроби сега може да изведе многу од истите аналитички задачи како партнер во голема консултантска фирма. На горното ниво, пак — кај специјализираното расудување на онкологот, на геополитичкиот аналитичар или на адвокатот — знаењето се изведува од нивните практики и се концентрира во затворени производи на неколку компании. Истата технологија истовремено и социјализира мислење одоздола и приватизира мислење одозгора. Тоа не се два различни процеса, туку еден процес гледан на две различни перспективи.

Стапица: расудувањето како најзагрозениот ресурс

Овој дел од аргументот ја преобразува дескрипцијата во предупредување. Слојот кон кој се преместува вредноста — самостојното расудување — е истовремено и најкршливиот од трите. Расудувањето не настанува само од себе; тоа се формира токму преку вежбањето на пониските мисловни функции, преку непосредниот контакт со материјалот и преку навиката за самостојна обработка и синтеза. Кога овие функции систематски се препуштаат на машината, исчезнува самиот терен врз кој расудувањето може да расте.

Ендру Ј. Питерсон (Peterson, 2024) оваа динамика ја нарекува колапс на знаењето — кога машината постојано се справува подобро од просечниот човек, поттикот да се развива и да се одржува сопствена аналитичка способност полека слабее. Опасноста овде не доаѓа од неуспехот на технологијата, туку од нејзиниот премногу голем успех. Општеството може да престане да ја негува самата суровина од која зависи и таа технологија.

Заклучокот е парадоксален. Во економија во која машините можат да обработуваат, копираат и распределуваат знаење за речиси никаков трошок, единственото што останува навистина редок ресурс е она што не може да се репродуцира — способноста да се постави прашањето кое никој дотогаш не го поставил, да се види она што другите го промашиле и да се расудува таму каде што нема преседан. Таа способност станува поскапоцена од кога и да било во минатото, а истовремено секојдневно е поткопувана од стимулите на самата технолошка средина во која живееме. Самостојното мислење е и најреткиот вид на стока и најзагрозениот од сите.

Граници на аргументот

Аргументот изложен дотука е оправдан во повеќето чекори, но еден од нив бара резерва. Тврдењето дека расудувањето нужно атрофира штом пониското мислење се препушти на машината е веродостојно, но не е докажано. Тоа е емпириска претпоставка, а не логичка нужност. Во принцип постои можност расудувањето да се одржува и да се негува и преку други практики, дури и кога машината ја носи рутинската обработка. Дали навистина следи колапс или само ризик од колапс под одредени услови, останува отворено емпириско прашање и токму тоа е главната точка на која понатамошните истражувања можат продуктивно да се сосредоточат.

Покрај тоа, аргументот свесно одбегнува едно поголемо прашање. Ако знаењето што ги храни системите на вештачката интелигенција е колективно произведено, како плод од трудот на милиони аналитичари, истражувачи и советници, тогаш прашањето за припадноста на приносите станува политичко-економско. Перспективата на commonfare, односно на колективното управување со плодовите од општествената соработка (Fumagalli, Giuliani, Lucarelli, & Vercellone, 2019), останува надвор од видното поле на аргументот. Тој се задржува на грижата за зачувување на човечкиот капацитет и не оди до прашањето за сопственоста и за прераспределбата. Тоа е простор за следната фаза на анализа.

Користена литература

Baddeley, A. (2000). The episodic buffer: A new component of working memory? Trends in Cognitive Sciences, 4(11), 417–423.

Baddeley, A. D., & Hitch, G. (1974). Working memory. In G. H. Bower (Ed.), The psychology of learning and motivation (Vol. 8, pp. 47–89). Academic Press.

Fumagalli, A., Giuliani, A., Lucarelli, S., & Vercellone, C. (2019). Cognitive capitalism, welfare and labour: The commonfare hypothesis. Routledge.

Lyotard, J.-F. (1984). The postmodern condition: A report on knowledge (G. Bennington & B. Massumi, Trans.). University of Minnesota Press. (Оригинално напишано 1979)

Mahroum, S. (2026, јуни). Cognition for sale. Project Syndicate.

Marx, K. (1973). Grundrisse: Foundations of the critique of political economy (M. Nicolaus, Trans.). Penguin Books. (Оригинално напишано 1857–1858)

Miller, G. A. (1956). The magical number seven, plus or minus two: Some limits on our capacity for processing information. Psychological Review, 63(2), 81–97.

Peterson, A. J. (2024). AI and the problem of knowledge collapse (arXiv:2404.03502). arXiv.

Simon, H. A. (1955). A behavioral model of rational choice. The Quarterly Journal of Economics, 69(1), 99–118.

Simon, H. A. (1971). Designing organizations for an information-rich world. In M. Greenberger (Ed.), Computers, communication, and the public interest (pp. 37–72). The Johns Hopkins University Press.

Vercellone, C. (2007). From formal subsumption to general intellect: Elements for a Marxist reading of the thesis of cognitive capitalism. Historical Materialism, 15(1), 13–36.